Rölöve, Restorasyon ve Restitüsyon Harcamalarında Vergisel Uygulama: Özel Maliyet Bedeli Olarak Kaydedilecek
Kültürel miras kapsamındaki taşınmazların kiralanarak restore edilmesi durumunda yapılan rölöve, restorasyon ve restitüsyon harcamaları, Vergi Usul Kanunu (VUK) ve Kurumlar Vergisi Kanunu (KVK) uyarınca özel maliyet bedeli olarak değerlendiriliyor. Bu harcamalar, kira süresine göre amortisman yoluyla itfa ediliyor.
Gelir İdaresi Başkanlığı’nın 28 Kasım 2016 tarihli özelgesine göre, Vakıflar Genel Müdürlüğü’nden kiralanan taşınmazlarda yapılan restorasyon işlemleri, gayrimenkulün değerini artırıcı nitelikte olduğundan doğrudan gider yazılamıyor. Buna karşılık, ödenen kira bedelleri ticari kazancın elde edilmesine yönelik olduğundan doğrudan gider kaydedilebiliyor.
Vergi Usul Kanunu’nun 272. ve 327. maddeleri, kiralanan taşınmazlarda yapılan değer artırıcı harcamaların özel maliyet bedeli kapsamında değerlendirilmesini ve kira süresine göre eşit tutarlarla itfa edilmesini öngörüyor. Kira süresi dolmadan sözleşme sona ererse, amortismanı tamamlanmamış tutarların bir defada gider yazılması mümkün.
Uygulamada, taşınmazın bakım, temizlik ve küçük onarımları doğrudan gider yazılabilirken; restorasyon, güçlendirme ve tahkim gibi gayrimenkulün değerini artıran harcamalar özel maliyet bedeli olarak muhasebeleştiriliyor.
Örnek olayda, bir restorasyon şirketi tarafından 30 yıllığına kiralanan tescilli taşınmaz için yapılan 3 milyon TL’lik harcamalar özel maliyet bedeli olarak kaydediliyor ve her yıl 100.000 TL amortisman ayrılıyor. Aylık 50.000 TL kira bedeli ise doğrudan gider olarak muhasebeleştiriliyor.
